

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۵۷۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۵۷۶
فرزانهٔ عشق را تو دیوانه مگو
هم خرقهٔ روح را تو بیگانه مگو
دریای محیط را تو پیمانه مگو
او داند نام خود، تو افسانه مگو
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به عشق و معانی عمیق آن میپردازد و از کسانی که عشق را دست کم میگیرند، انتقاد میکند. او تأکید میکند که نمیتوان عشق را دیوانگی یا جدایی از خالق دانست و عشق را همچون دریایی عمیق و بیپایان میداند. در نهایت، شاعر به یاد گرفتن نام اصلی عشق اشاره میکند و میگوید که این نام را نباید به صورت افسانهای بیمعنا توصیف کرد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
