

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۵۷۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۵۷۷
گر جمله برفتند نگارا تو مرو
ای مونس و غمگسار ما را تو مرو
پر میکن و میده و همی خند چو قند
ای ساقی خوب عالمآرا، تو مرو
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از محبوب خود میخواهد که هرگز او را ترک نکند، زیرا او تنها منبع شادی و آرامش اوست. او به محبوب میگوید که با لبخند و خوشروییاش زندگی را پر از لذت میکند و مایهٔ دلخوشیاش است. در واقع، شاعر خواهان حضور مداوم او در زندگیاش است و دلش نمیخواهد او را از دست بدهد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
