

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۵۸۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۵۸۵
مردی یارا که بوی فقر آید از او
دانند فقیران که چها زاید از او
ولله که سماء و هرچه در کل سما است
یا بند نصیب هرچه میباید از او
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به مفهوم فقر و غنا میپردازد و به نوعی از وجود فقر و تأثیرات آن بر انسانها سخن میگوید. او اشاره میکند که فقر درک و فهم خاصی به فقیران میدهد و در عین حال خواست خداوند شامل حال همه موجودات عالم است. در اینجا، شاعر به دیانت و قدرت الهی تأکید میکند و از برکات و لطف خداوند و نحوه توزیع آن میان بندگانش میگوید.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
