

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۵۸۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۵۸۶
مستم ز دو لعل شکرت ای مهرو
پستم ز قد صنوبرت ای مهرو
رویم چو زر است در غم سیمبرت
از دست مده تو این زرت ای مهرو
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به زیبایی محبوبش اشاره میکند و از او میخواهد که زیباییاش را از او دریغ نکند. او خود را در حالت فریبندگی و جذابیت میبیند و از ترکیب این احساسات به شدت مسحور شده است. همچنین، شاعر در غم دوری از محبوبش بر اینکه چهرهاش زرد و دلش غمگین شده تاکید میکند. او در نهایت از محبوبش میخواهد که زیباییاش را به او واگذار کند تا از این غم رهایی یابد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
