رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۵۸۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۵۸۷
من بندهٔ تو بندهٔ تو بندهٔ تو
من بندهٔ آن رحمت خندیدهٔ تو
ای آب حیات کی ز مرگ اندیشد
آنکس که چو خضر گشت خود زندهٔ تو
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از بندگی و عشق خود به خداوند سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که خود را به عنوان بندهٔ خداوند می‌شناسد. او به رحمت و زندگی بخش الهی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که کسی که به این حقیقت پی برده، دیگر نگرانی از مرگ ندارد. در نهایت، اشاره به شخصیت خضر به عنوان نماد جاودانگی و حیات می‌تواند نشان‌دهندهٔ آگاهی از زندگی ابدی و زنده بودن در سایهٔ رحمت الهی باشد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.