

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۵۹۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۵۹۷
السکر صار کاسدا من شفتیه
والبدر تراه ساجدا بین یدیه
بالحسن علیه کل شیء وافر
الا فمه فانه ضاق علیه
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره میکند و تصویری از او را به تصویر میکشد که در برابر آن همه زیبایی، خود را در حال سجده میداند. زیبایی معشوق چنان فراوان و بینظیر است که همه چیز را تحتالشعاع قرار میدهد، اما فم معشوق در برابر این زیبایی اندکی تنگ و محدود به نظر میرسد. این تضاد به نوعی از حسرت و غنای احساسات شاعر در برابر معشوق حکایت دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
