

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۰
افغان کردم بر آن فغانم میسوخت
خامش کردم چو خامشانم میسوخت
از جمله کرانهها برون کرد مرا
رفتم به میان و در میانم میسوخت
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر از دردی درونی سخن میگوید که هر دو دوگانگی، صدا و خاموشی را میسوزاند. او با وجود سعی در خاموشی، نمیتواند از آن درد رهایی یابد و در میانهٔ راه، قرار میگیرد. این وضعیت او را به سوی عمق وجودش میبرد و دچار سوختگی درونی میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
