

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۰۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۰۰
ای آنکه به جان این جهانی زنده
شرمت بادا چرا چنانی زنده
بیعشق مباش تا نباشی مرده
در عشق بمیر تا بمانی زنده
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به خواننده هشدار میدهد که زندگی بدون عشق ارزشی ندارد. او شیوهٔ زنده ماندن واقعی را در عشق میداند و تأکید میکند که باید در عشق بمیریم تا به زندگی حقیقی دست یابیم. این عشق است که سبب بقا و حیات معنوی انسان میشود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
