رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۰۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۰۸
ای دوست مرا دمدمه بسیار مده
کاین دمدمه می‌خورد ز من هر که و مه
جان و سر تو که دم کنم پیش تو زه
کز دمدمهٔ گرم کنم آب کره
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر از دوست خود می‌خواهد که او را به تنش و هیاهو مبتلا نکند. او بیان می‌کند که این تنش بر او تاثیر منفی دارد و احساس ناامنی و پریشانی را به وجود می‌آورد. شاعر در نهایت ابراز می‌دارد که وجود دوستش می‌تواند به او آرامش و سکون بخشد و از دمدمه‌ها بکاهد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.