

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۰۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۰۹
ای روز الست ملک و دولت رانده
وی بنده ترا چو قل هو الله خوانده
چون روشنی روز در آ از در من
بین گردن من به سوی در کژ مانده
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به بیان مفهوم بندگی و عشق به خداوند میپردازد. او به دنیای ملک و دولت اشاره میکند و تأکید میکند که در روز الست، او به بندگی خداوند اعتراف کرده است. در نهایت با تصویری از خود به عنوان بنده، نشان میدهد که تلاش میکند در کمال عشق و نور به سوی حقیقت و درک خداوند قدم بردارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
