

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۱۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۱۰
ای سرو ز قامت تو قد دزدیده
گل پیش رخ تو پیرهن بدریده
بردار یکی آینه از بهر خدای
تا همچو خودی شنیدهای یا دیده
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به زیبایی و قامت دلفریب محبوب مینگرد و او را به سروی تشبیه میکند که قامتش دزدیده شده است. او از محبوب میخواهد که آینهای بیاورد تا چهره زیبا و جلالش را مانند خود مشاهده کند. مضمون شعر در واقع دعوت به تأمل در زیبایی و انعکاس آن در آینه است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
