

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۲۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۲۱
جانیست غذای او غم و اندیشه
جانی دگر است همچو شیر بیشه
اندیشه چو تیشه است گزافه مندیش
هان تا نزنی تو پای خود را تیشه
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به بررسی طبیعت جان و افکار میپردازد. او تأکید میکند که جان انسان باید از غم و اندیشههای منفی دور باشد و به جای آن، باید بسیط و زنده مانند شیر در جنگل باشد. اندیشههای نادرست و اضافی، مانند تیشهای هستند که میتواند به خود آسیب برساند، بنابراین از انسان میخواهد که از فکرهای زائد اجتناب کند تا به خود آسیب نرساند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
