

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۳۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۳۱
صحت که کُشد سقم و رنجوری به
زان جامه که سازی بستم عوری به
چشمی که نبیند ره حق کوری به
صحبت که تقرب نبود دوری به
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به بررسی اهمیت آگاهی و درک صحیح از حقیقت میپردازد. او میگوید که اگر کسی به حقیقت راه پیدا نکند، مثل کسی است که در تاریکی و نادانی به سر میبرد. همچنین، صحبت و ارتباطات انسانی باید به سوی نزدیکی و تقرب باشد، و در غیر این صورت، تنها منجر به دوری خواهد شد. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید میکند که درک صحیح و نزدیک شدن به حقیقت، شرط ضروری برای رهایی از رنج و کوری است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
