

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۵۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۵۱
یارب تو مرا به نفس طناز مده
با هر چه به جز تست مرا ساز مده
من در تو گریزان شدم از فتنهٔ خویش
من آن توام مرا به من باز مده
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر از خداوند خواستار است که او را به نفس خود و کارهای غیر الهی جذب نکند و آرامش را در نزدیکی خداوند جستجو میکند. او از فتنههای درونی خود فرار کرده و به وحدتی عمیق با معشوق میرسد. در پایان، شاعر از خدا میخواهد که او را به خود واقعیاش که همان خداست بازگرداند و از تعلقات خویش آزاد کند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
