

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۵۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۵۵
آن خوش باشد که صاحب تمییزی
بیآنکه بگویند و بگوید چیزی
بیگفت و تقاضا برسد مهمانرا
تروندهٔ خوش ز صاحب پالیزی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر بر اهمیت اخلاق و رفتار نیک تأکید میکند و میگوید که انسانها باید در مهربانی و مهماننوازی به گونهای عمل کنند که نیازی به کلام و درخواست نباشد. او از صاحب باغ و پالیزی یاد میکند که با دقت و حسن نیت، مهمان را به راحتی میپذیرد و خوشخلق است. این عمل نشاندهندهٔ تمییز و پاکی نفس است که در آفرینش ارتباطات انسانی جاری است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
