رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۵۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۵۶
آن دل که به یاد خود صبورش کردی
نزدیک‌تر تو شد چو دورش کردی
در ساغر ما زهر تغافل تا چند
تلخیش نماند بس که شورش کردی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به تأمل در دل و رابطه‌اش با خدا می‌پردازد و اشاره می‌کند که وقتی خداوند دل انسان را به یاد خود صبور می‌کند، او را به خود نزدیک‌تر می‌سازد. همچنین، از زهر تغافل و غفلت یاد می‌کند و می‌گوید که تلخی ناشی از این غفلت وجود نخواهد داشت، زیرا آن را با شور و شوقی که خداوند برمی‌انگیزد، جبران می‌کند. در واقع، این شعر بر اهمیت یاد خدا و تأثیر آن بر دل انسان تأکید دارد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.