

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۶۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۶۱
آن ظلم رسیدهای که دادش دادی
وانغمزدهای که جام شادش دادی
آن بادهٔ اولین فراموشش شد
گر باز نمیدهی چه یادش دادی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به یادآوری موضوعی میپردازد که یادآوری عشق و دلدادگی است. او اشاره میکند به تاثیری که یک باده یا شوق در دل محبوب ایجاد کرده بوده و حال که این حال از یاد او رفته، دیگر چه چیزی میتواند او را به یاد عشق و شادمانی بیاورد. به نوعی، پیام شعر از دست دادن محبت و بیدقتی در نگهداری عشق را نشان میدهد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
