

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۶۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۶۲
آن میوه توی که نادرِ ایامی
بتوان خوردن هزار من در خامی
بر ما مپسند هجر و دشمن کامی
کاخر به تو باز گردد این بدنامی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به تأثیرات محبت و وصال میپردازد. او میگوید که میوهی عشق و محبت، شیرین و پرخاصیت است، اما زمانهایی نیز وجود دارد که انسان در دوری از محبوب، طعم تلخ هجران را میچشد. با این حال، شاعر امیدوار است که در نهایت، این هجر و دشمنی به وصال و عشق بازگردد و نام و جایگاه محبوب بهبود یابد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
