

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۷۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۷۱
از رنج و ملال ما چه فریاد کنی
آن به که به شکر وصل را شاد کنی
از ما چه گریزی و چرا داد کنی
زان ترس که وصل را بسی یاد کنی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به بیان رنج و دردهای خود میپردازد و از طرفی میگوید که بهتر است به جای فریاد زدن بر رنج او، شکر و شادی حاصل از وصال را گرامی دارد. او از گریز و دلتنگی دیگران گلایه میکند و اشاره میکند که فرار از او ناشی از ترس از یادآوری وصال است که میتواند احساسات مهمی را به همراه داشته باشد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
