

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۹۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۹۵
ای آنکه ز حال بندگان میدانی
چشمی و چراغ در شب ظلمانی
باز دل ما را که تو میپرانی
آخر تو ندانی که تواش میخوانی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به موجودی مقدس و دانا اشاره میکند که با احوال بندگان آشناست. او از این موجود میخواهد که دلهای گمگشته و نگران را راهنمایی کند و آنان را به یاد محبوب حقیقی بیندازد. شاعر تأکید میکند که این موجود، خود پرمیزند و به دلها پاسخ میدهد، اما در عین حال این قدرت را هم دارد که دلها را به سوی خود بکشاند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
