

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۹۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۹۷
ای آنکه صلیب دار و هم ترسائی
پیوسته به زلف عنبر ترسائی
لب بر لب من به بوسه کمتر سائی
آئی بر من و لیک با ترس آئی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به معشوق میپردازد که هم نماد عشق است و هم ترس. او به زیباییهای معشوق اشاره میکند و از او میخواهد که با احتیاط و کمکم به او نزدیک شود. این نزدیک شدن همواره با حس ترس و انتظار همراه است، که نشاندهندهی ظرافت و پیچیدگی احساسات عشق است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
