

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۰۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۰۱
ای آنکه مرا دهر زبان میدانی
ور زانکه ببندند دهان میدانی
ور جان و دلم نهان شود زیر زمین
شاد است روانم که روان میدانی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به وجودی متعالی و آگاه اشاره دارد که همه چیز را میداند و حتی میتواند اسرار درون او را دریابد. او از دلی شاد صحبت میکند، حتی اگر جان و دلش در زیر خاک مدفون شود. این شادی درونی نشاندهندهی پیوند عمیق بین او و آن وجود علم و آگاهی است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
