

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۰۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۰۴
ای از تو مرا گوش پرودیده بهی
خوش آنکه ز گوش پای بر دیده نهی
تو مردم دیدهای نه آویزهٔ گوش
از گوش بدیده آ که در دیده نهی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به ارتباط عمیق بین دیدن و شنیدن اشاره میکند. او به محبوبی میپردازد که توانایی درک و حس عمیق دارد و بر این باور است که واقعیات بیشتر در دیدن نمایان میشود تا در شنیدن. انسان باید با نگاه دل و عمیق به جهان بنگرد و نه فقط از راه گوش، زیرا حقیقت در دیدن پنهان است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
