

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۱
امشب هردل که همچو مه در طلب است
مانندهٔ زهره او حریف طرب است
از آرزوی لبش مرا جان بلب است
ایزد داند خموش کاین شب چه شب است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به شبی خاص اشاره میکند که دلها مانند ماه در جستجوی معشوق هستند و حالتی شاداب و سرزنده دارند. او از اشتیاق و آرزوی وصال محبوب سخن میگوید و بیان میکند که این تمایل به ملاقات محبوب، جانش را به تلاطم درآورده است. در پایان، شاعر به راز این شب ویژه اشاره میکند و میگوید فقط خدا میداند که این شب چه شب پرمعنایی است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
