

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۲۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۲۴
ای در دل من نشسته بگشاده دری
جز تو دگری نجویم و کو دگری
با هرکه ز دل داد زدم دفعی گفت
تو دفع مده که نیست از تو گذری
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به عشق و وابستگی خود به معشوق اشاره میکند و میگوید که هیچ کس جز او در دلش جا ندارد. او از معشوق خواهش میکند که او را رها نکند، زیرا اعتقاد دارد که هیچ راهی جز عشق او وجود ندارد. در واقع، گویی تمامی ارتباطات و احساسات او به این عشق وابسته است و هیچ چیز دیگری را نمیخواهد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
