

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۲۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۲۵
ای در دل هر کسی ز مهرت تابی
وی از تو تضرعی بهر محرابی
جاوید شبی باید و خوش مهتابی
تا با تو غمی بگویم از هر بابی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به عشق و محبت اشاره میکند که در دل هر فردی تاب و تلوّنی دارد. او به درگاه معشوق تضرع میکند و انتظار دارد شبی جاودانه و پر از زیباییهای ماه شبتاب باشد. در این شب، او میخواهد غمهایش را با محبوبش در میان بگذارد و از مسائل مختلف زندگی سخن بگوید.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
