

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۳۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۳۰
ای دل تو و درد او اگر خود مردی
جان بندهٔ تست اگر تو صاحب دردی
صد دولت صاف را به یک جو نخری
گر یک دردی ز دست دردش خوردی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به دل خود میگوید که دردهای او و دردهای محبوب یکی است. او تأکید میکند که اگر دل واقعی باشد، باید از دردی که ناشی از عشق است بگذرد و تحمل کند. در نهایت، میفهماند که ارزش واقعی در تحمل درد عشق نهفته است و نمیتوان خوشیهای ظاهری را با این درد عوض کرد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
