

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۲۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۲۹
ای دل تو دمی مطیع سبحان نشدی
وز کار بدت هیچ پشیمان نشدی
صوفی و فقیه و زاهد و دانشمند
این جمله شدی ولی مسلمان نشدی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به دل اشاره میکند و از آن میخواهد که به تسلیم در برابر خداوند بپردازد. او به دل میگوید که با وجود اینکه به ظواهر دینی مانند صوفی، فقیه و زاهد بودن دست یازیده، اما هنوز به حقیقت ایمان و مسلمانی نرسیده است. احساس پشیمانی از کارهای بد و رسیدن به درک حقیقی ایمان به عنوان ضرورتهای اساسی زندگی مطرح میشود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
