

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۴۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۴۳
ای شاخ گلی که از صبا میرنجی
ور زانکه گلی تو پس چرا میرنجی
آخر نه صبا مشاطهٔ گل باشد
این طرفه که از لطف خدا میرنجی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به شاخ گل خطاب میکند و از او میپرسد که چرا از نسیم صبا رنجیده است. او تأکید میکند که صبا نمیتواند مشاطهگر گل باشد و سوالی از شاخ گل مطرح میکند که چرا باید از نعمتهای خدا رنجیده باشد. در واقع، این شعر به توصیف زیبایی و اهمیت آن در پذیرش محبتهای الهی میپردازد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
