رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۴۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۴۴
ای شادی را ز تو هزاران شادی
وز تو به خرابات هزار آبادی
وان سرو چمن را که کمین بندهٔ تست
از خدمتت آزاد و هزار آزادی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به شادی و خوشی‌ای اشاره می‌کند که از وجود معشوق ناشی می‌شود و آن را بی‌پایان و فراوان توصیف می‌کند. او می‌گوید همه‌ای خوشی‌ها و آبادی‌ها به واسطهٔ معشوق به دست می‌آید و در نهایت، با اشاره به سروی که نماد زیبایی است، بیان می‌کند که از خدمت به معشوق آزاد شده و به نوعی به آزادی‌ای واقعی دست یافته است.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.