

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۴۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۴۹
ای قاصد جان من به جان میارزی
جان خود چه بود هر دو جهان میارزی
این عالم کهنه آن ندارد بیتو
آن از تو طلب کنم که آن میارزی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به قاصدی که پیامآور عشق و جان اوست، میگوید که ارزش او بیشتر از جان و جهانیان است. او به اهمیت وجود این قاصد در زندگیاش اشاره میکند و معتقد است که بدون او، این عالم کهنه به هیچ ارزشی نمیرسد. در نهایت، او از قاصد میخواهد که چیزی را طلب کند که ارزش آن به اندازهی خود او باشد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
