

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۷۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۷۲
ای آنکه رخت چو آتش افروختهای
تا کی سوزی که صد رهم سوختهای
گوئی به رخم چشم بردوختهای
نی نی، تو مرا چنین نیاموختهای
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به شخصی خطاب میکند که با حضور خود مانند آتش میسوزاند و ایجاد درد میکند. او از این فرد میپرسد که چرا باید اینقدر عذاب بکشیم و سوزش ناشی از عشق را تحمل کنیم. شاعر همچنین تأکید میکند که انتظار ندارد این شخص چنین رفتاری داشته باشد و به نوعی از او میخواهد که از این آتش خاموش شود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
