رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۸۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۸۱
بازآی که تا به خود نیازم بینی
بیداری شبهای درازم بینی
نی نی غلطم که خود فراق تو مرا
کی زنده رها کند که بازم بینی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از آرزوی وصال محبوب سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که بازگشت محبوب، او را از درد فراق نجات می‌دهد. او به عمق نیاز خود به محبوب اشاره می‌کند و ابراز می‌کند که این فراق به هیچ عنوان او را رها نمی‌کند. حال شاعر پر از شوق و نازکی است و توصیف می‌کند که با بازگشت محبوب، زندگی دوباره‌ای پیدا خواهد کرد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.