

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۸۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۸۸
خوش خوش صنما تازه رخان آمدهای
خندان بدو لب لعل گزان آمدهای
آن روز دلم ز سینه بردی بس نیست
کامروز دگر به قصد جان آمدهای
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به زیبایی و طراوت چهره معشوق اشاره میکند و از بازگشت او به زندگیاش ابراز شادمانی میکند. او با یادآوری روزی که معشوق قلبش را ربوده، به روز حال اشاره دارد که برای دوباره به دست آوردن او تلاش میکند. احساس شگفتی و شوق از حضور معشوق به وضوح نمایان است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
