

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۸۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۸۹
در باغ درآ با گل اگر خار نهای
پیش آر موافقت گر اغیار نهای
چون زهر مدار روی اگر مار نهای
این نقش بخوان چو نقش دیوار نهای
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به دعوت به ورود به باغی پر از گل میپردازد که در آن از خاری خبری نیست. او از شنونده میخواهد که در صورت عدم وجود موانع و مشکلات، با دیگران به توافق برسد. همچنین، تأکید میکند که اگر در زندگیاش سموم و مشکلاتی وجود ندارد، باید روی خود را به دیگران نشان دهد و نقش زندگیاش را درک کند. در واقع، این شعر دعوت به زندگی مثبت و پر از هماهنگی است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
