

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۹۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۹۰
گر آب دهی نهال خود کاشتهای
ور پست کنی مرا تو برداشتهای
خاکی بودم به زیر پاهای خسان
همچون فلکم مها تو افراشتهای
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر از خداوند میخواهد که اگر او نهالی را کاشته، در صورت نیاز آبش دهد. او به عظمت خداوند اشاره میکند و میگوید که اگر او را پایین بیاورد، این را به خاطر بلندی خود انجام داده است. در نهایت، شاعر به خاکی بودن و پست بودن خود در مقایسه با قدرت و شأن خداوند اشاره دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
