

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۹۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۹۲
لطفی که مرا شبانه بنواختهای
امروز چو زلف خود پس انداختهای
چشم تو ز می مست و من از چشم تو مست
زان مست بدین مست نپرداختهای
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از لطف و محبتی که محبوبش در شب به او ارزانی داشته سخن میگوید. او اشاره میکند که محبوب امروز این نعمت را از او دریغ کرده است. شاعر تحت تأثیر چشمهای مینوش محبوب است و این مستی دوجانبه را توصیف میکند، اما در عین حال حسرت میخورد که محبوب از آن لطافت و حال مستی فاصله گرفته است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
