

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۰۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۸۰۲
بنمای به من رخت بکن مردمی ای
تا لاف زنم که دیدهام خرمی ای
ای جان جهان از تو چه باشد کمی ای
کز دیدن تو شاد شود آدمی ای
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر از محبوب خود میخواهد تا چهرهاش را به نمایش بگذارد تا او بتواند فخر کند که زیبایی و خرمی محبوب را دیده است. او با ابراز احساساتش بیان میکند که دیدن معشوق چگونه زندگی را برای انسان شادابتر میسازد و از او میخواهد که خود را نشان دهد تا دیگران نیز از این زیبایی بهرهمند شوند. در نهایت، او شادمانی ناشی از دیدن محبوب را توصیف میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
