

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۰۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۸۰۳
بوئی ز تو و گل معطر نی نی
با دیدنت آفتاب و اختر نی نی
گوئی که شب است سوی روزن بنگر
گر تو بروی شب است دیگر نی نی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به زیبایی و تاثیرگذاری معشوقش اشاره میکند و بویی معطر از او را با گلها مقایسه میکند. او بر این باور است که دیدن معشوقش، همچون ظهور آفتاب، نور و روشنی به زندگیاش میبخشد. در عین حال، اگر او از کنار او برود، غم و تاریکی شب را حس میکند و زندگی بدون او را به شب سرد و بینور تشبیه میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
