

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۰۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۸۰۴
بیآتش عشق تو نخوردم آبی
بینقش خیال تو ندیدم آبی
در آب تو کوست چون شراب نابی
مینالم و میگردم چون دولابی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر از ناتوانی خود در زندگی بیعشق میگوید و تأکید میکند که بدون عشق معشوق، هیچ لذت و زیبایی نمیتواند به دست آورد. عشق به معشوق را چون آبی زندهکننده و سرشار از طراوت میداند و در این میان، اشتیاق و نالهاش را چون جوی آب آرام و بیقرار بیان میکند. در نهایت، او در جستجوی عشق و معرفت به سر میبرد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
