

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۱۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۸۱۹
تو آب نهای خاک نهای تو دگری
بیرون ز جهان آب و گل در سفری
قالب جویست و جان در او آب حیات
آنجا که توی از این دو هم بیخبری
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی بر مفهوم وجود و حقیقت تأکید میکند و نشان میدهد که انسان نه تنها مادیات و عناصر ظاهری نیست، بلکه به وجودی ورای آن تعلق دارد. او به سفر روحانی و فرار از دنیای نامرئی اشاره میکند، جایی که جان انسان به آب حقیقت و حیات دست مییابد. در اینجا، آگاهی از وجود واقعی از مادیات فراتر میرود و انسان میتواند به عمیقترین لایههای وجود خود پی ببرد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
