

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۳۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۸۳۰
چشم تو بهر غمزه بسوزد مستی
گر دلبندی هزار خون کردستی
از پای درآمد دل و دل پای نداشت
از دست کسی که او ندارد رستی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به شدت وابستگی و عشق عمیق خود اشاره میکند. او میگوید که نگاه معشوق میتواند دل را به آتش بکشاند، حتی اگر این عشق به قیمت هزاران درد و رنج باشد. دل عاشق آنقدر در چنگال این احساس اسیر است که حتی نمیتواند از آن رهایی یابد، زیرا معشوق خود به او لطف نمیکند و راه نجاتی برایش باقی نمیگذارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
