

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۴۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۸۴۵
خواهی که حیات جاودانه بینی
وز فقر نشانهٔ عیانی بینی
اندر ره فقر بد مرو تا نرود
مردانه درآ که زندگانی بینی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به سرزندگی و حیات جاودانه اشاره میکند و فقر را به عنوان یک نشانه از حقیقت وجود میشناساند. او توصیه میکند که نباید از مسیر فقر دور شد، زیرا در عمق آن، زندگی واقعی نهفته است. به عبارتی، درک صحیح از فقر و عبور از آن به درک عمیقتری از زندگی و وجود میانجامد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
