

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۴۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۸۴۷
خود را چو دمی به یار محرم یابی
در عمر نصیب خویش آن دم یابی
زنهار که ضایع نکنی آن دم را
زیرا که دگر چنان دمی کمیابی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به ارزش و اهمیت لحظهای اشاره میکند که در آن فرد به معشوق وارد شده و محرم محبت او میشود. او تأکید میکند که این لحظهی خاص نباید از دست برود، زیرا چنین فرصتی نادر و کمیاب است و ممکن است هرگز دوباره تکرار نشود. لذا باید از این زمان بهره برد و آن را ضایع نکرد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
