

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۴۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۸۴۸
خود هیچ بسوی ما نگاهی نکنی
گیرم که گناهست گناهی نکنی
دل در گل رخسار تو مینالد زار
بر آینهٔ دلم تو آهی نکنی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به عشق و معشوق میپردازد و از غم و درد دل ناشی از دوری سخن میگوید. او احساس میکند که معشوق توجهی به او ندارد و این بیتوجهی برایش سخت و آزاردهنده است. دل او بر اثر زیبایی معشوق به شدت ناله میزند و شاعر از او میخواهد که لااقل از دلش آگاهی یابد، حتی اگر بخواهد که در برابر این احساسات بیتفاوت بماند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
