

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۶۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۸۶۳
در عالم حسن اینت سلطان که توی
در خطهٔ لطف شهره برهان که توی
در قالب عاشقان بیجان گشته
انصاف بدادیم زهی جان که توی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به وصف عظمت و زیبایی معشوق میپردازد و او را به عنوان سلطان زیبایی و برهان لطف معرفی میکند. معشوق نماد عشق و جان عاشقانی است که به خاطر او جان خود را از دست دادهاند. احساس عشق و شگفتی در برابر کمال معشوق، محور این سروده است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
