

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۶۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۸۶۴
در عشق تو خون دیده بارید بسی
جان در تن من ز غم بنالید بسی
آگاه نئی ز حالم ای جان جهان
چرخم به بهانهای تو مالید بسی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از درد و غم ناشی از عشق میگوید و بیان میکند که در عشق محبوبش، اشک و خون دیدهاش جاری شده است. او احساس میکند که جانش به خاطر غم عشق در حال ناله است و محبوبش از حال او بیخبر است. در نهایت، او به نوعی استیصال و وابستگی به محبوبش اشاره میکند که زندگیاش تحت تاثیر این عشق قرار گرفته است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
