

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۸۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۸۸۹
زان ماه چهارده که بود اشراقی
گشتم زر ده دهی من از براقی
آن نیز ببرد از من تا هیچ شدم
ار ده ببرد چهار ماند باقی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به توصیف حالاتی از عشق و حقیقت میپردازد. او از تأثیر زیبایی و نورانی ماه چهارده سخن میگوید و احساس میکند که در سایه این زیبایی، تمام هستیاش را از دست داده و به هیچ تبدیل شده است. در نهایت، تنها چهار چیز باقی مانده که اشاره به کاستیها و عدم کفایت خود شاعر دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
