

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۹۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۸۹۰
زاهد بودم ترانهگویم کردی
سرفتنهٔ بزم و بادهخویم کردی
سجادهنشین باوقاری بودم
بازیچهٔ کودکان کویم کردی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از تحول روحی و تغییر درونماندگار خود سخن میگوید. او که زمانی زاهد و باوقار بوده است، اکنون به لطف عشق و جذبهاش، به نشاط و شادابی رقص و باده روی آورده است. این دگرگونی نشاندهندهی رهایی از قید و بندهای گذشته و ورود به جهانی تازه از احساسات و تجربیات معنوی است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
