

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۸۹
ای دل تا ریش و خسته میدارندت
دیوانه و پای بسته میدارندت
مانندهٔ دانهای که مغزی داری
پیوسته از آن شکسته میدارندت
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به دل اشاره میکند که اگرچه ممکن است از سوی دیگران مورد تنش و آسیب قرار گیرد و احساس خستگی کند، اما نباید دلسرد شود. او به مغز دانهای اشاره میکند که در باطن خود محتویات ارزشمند و خزینی دارد، و در نتیجه تأکید میکند که باید به درون خود اعتماد کرد و از ناتوانیهای ظاهری نترسید. در نهایت، پیام شعر بر این است که با وجود سختیها و محدودیتها، ارزش درونی نباید فراموش شود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
